زمینه و هدف: فرسودگی شغلی یکی از پیامدهای مهم فشارهای کاری در سازمان‌های خدمت‌محور است. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه سواد بدنی و فرسودگی شغلی با نقش میانجی کیفیت زندگی کاری در کارکنان بنیاد کرامت رضوی شهر مشهد بود.
روش بررسی: این مطالعه توصیفی-تحلیلی از نوع همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری (تحلیل مسیر) بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی کارکنان شاغل در بنیاد کرامت رضوی شهر مشهد در سال ۱۴۰۴ (بالغ بر ۲۰۰ نفر) تشکیل دادند که از میان آن‌ها، تعداد ۱۳۲ نفر با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه کیفیت زندگی کاری والتون، پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش و جکسون و پرسشنامه ادراک سواد بدنی سام و همکاران بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از رویکرد مدل‌یابی معادلات ساختاری صورت گرفت.
یافته ها: نتایج نشان داد سواد بدنی با کیفیت زندگی کاری رابطه مثبت معنادار دارد (028/۰=p، 189/0r=) و با فرسودگی شغلی رابطه منفی معنادار نشان داد (۰0۵/۰=p، 237/0r=-). همچنین کیفیت زندگی کاری نیز با فرسودگی شغلی رابطه منفی معناداری داشت (۰01/۰=p، 096/0-r=). تحلیل رگرسیون و مدل مسیر تأیید کرد که سواد بدنی (0۰2/۰=p، 22/0-β=) و کیفیت زندگی کاری (۰01/۰=p، 30/0-β=) پیش‌بین‌های معنادار فرسودگی شغلی هستند. نتایج تحلیل میانجی‌گری نیز نشان داد کیفیت زندگی کاری اثر غیرمستقیم سواد بدنی بر فرسودگی شغلی را تعدیل می‌کند (۰32/۰=p، 41/0-β=). شاخص‌های برازش مدل نیز مطلوب گزارش شد (014/0=SRMR ،045/0RMSEA=،987/0CFI=).
نتیجه گیری: پیشنهاد می‌شود سازمان‌ها با طراحی برنامه‌های ارتقای سواد بدنی، کیفیت زندگی کاری و سلامت روان کارکنان را بهبود بخشند.
